En nu had zelfs mijn eigen familie mij laten vallen.

De volgende ochtend bracht ik de kinderen naar school. Daarna belde ik een oud-collega, Sophie, met wie ik jaren geleden had samengewerkt.

« Coralie? » zei ze verrast. « Wat fijn je te horen. »

Ik vertelde haar eerlijk wat er was gebeurd.

Ze bleef even stil.

« Kom vandaag nog langs, » zei ze uiteindelijk. « Wij zoeken al maanden een projectcoördinator. Ik weet niet of de functie nog open is, maar ik wil je graag voorstellen. »

Diezelfde middag zat ik tegenover haar directeur.

Ik was zenuwachtig. Mijn nette kleding zat nog in dozen. Ik droeg eenvoudige kleding en zag er moe uit.

Maar ik sprak eerlijk.

Ik vertelde niet alleen over mijn werkervaring, maar ook over mijn organisatietalent, mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn doorzettingsvermogen.

Aan het einde van het gesprek glimlachte de directeur.

« Wij kunnen iemand met uw ervaring goed gebruiken. Als u wilt, kunt u maandag beginnen. »

Ik kon mijn tranen nauwelijks tegenhouden.

Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik hoop.

De weken daarna waren zwaar.

Overdag werkte ik hard. ‘s Avonds hielp ik de kinderen met hun huiswerk, kookte eenvoudige maaltijden en zocht ondertussen naar een betaalbare huurwoning.

Elke euro telde.

Toch begonnen de kinderen weer te lachen.

Sarin maakte nieuwe vriendinnen.

De tweeling rende weer door het park alsof de afgelopen maanden nooit hadden bestaan.

Langzaam veranderde ons leven.

Drie maanden later kreeg ik promotie. Mijn leidinggevende zag hoeveel verantwoordelijkheid ik nam en vertrouwde mij grotere projecten toe.

Niet veel later kon ik een klein maar gezellig huis huren.

Het had geen luxe keuken.

Geen grote tuin.

Maar het voelde veilig.

Dat was alles wat wij nodig hadden.

Ondertussen hoorde ik via gezamenlijke kennissen dat het leven van mijn ex-man ook veranderde.

Zijn affaire hield geen stand.

Tijdens de scheiding moest hij zich houden aan de afspraken over alimentatie en de verdeling van de bezittingen.

Iedereen moest verder met zijn eigen keuzes.

Op een zaterdagmiddag ging de deurbel.

Toen ik opendeed, stond mijn moeder op de stoep.

Ze keek zenuwachtig om zich heen.

« Mag ik even binnenkomen? »

Ik aarzelde……………

Lees verder op de volgende pagina.