Barbara opende haar mond.

Sloot hem weer.

“Wij wilden alleen helpen,” zei ze uiteindelijk.

“Door haar tegen te houden terwijl ze weeën heeft?” vroeg de agente koud.

Richard kwam terug de kamer in met opgeheven handen alsof híj degene was die bedreigd werd.

“Nobody was holding her hostage,” zei hij scherp. “Ze overdrijft compleet.”

De ambulanceverpleegkundige keek naar mijn natte nachtjapon.

Toen naar mijn gezicht.

Toen naar Barbara.

“Ik zie anders een patiënte in actieve arbeid,” zei ze. “En ik zie familieleden die haar medische zorg probeerden te verhinderen.”

Barbara’s stem werd plotseling zoet.

“Ze wilde een natuurlijke bevalling. We probeerden alleen stress te vermijden.”

“Ik wilde een ziekenhuis,” zei ik meteen.

De agente noteerde iets.

Barbara zag het.

En voor het eerst brak haar controle echt.

“Melody,” siste ze zacht. “Denk goed na over wat je doet. Dit is familie.”

“Nee,” zei ik terwijl opnieuw een wee me dubbel liet klappen. “Dit is bewijs.”

De verpleegkundige knielde meteen naast me.

“Water gebroken?”

“Gedeeltelijk… denk ik…”

Ze keek direct serieus.

“We vervoeren nu.”

Richard stapte plotseling voor de deur alsof hij nog één laatste poging wilde wagen.

“Daniel hoeft hier niets van te horen,” zei hij hard. “Je maakt zijn carrière kapot om een misverstand.”

Ik begon bijna te lachen ondanks de pijn.

Daniel……………

Lees verder op de volgende pagina.