Nog een naam.

Een bedrijf.

Een bedrijf dat officieel… niet bestond.

Ik keek haar recht aan.

— “Je hebt geld weggesluisd,” zei ik zacht. “Via valse rekeningen. En Carmen heeft het ontdekt.”

Miranda’s lippen trilden.

Voor het eerst… wist ze niet wat ze moest zeggen.

Achter mij snikte Isabella.

Valentina hield haar hand vast, maar haar ogen weken niet van haar moeder.

— “Dus je hebt haar beschuldigd,” ging ik verder. “Je hebt bewijs geplant… zodat niemand haar zou geloven.”

Ik keek naar de politieagenten.

— “De verkeerde persoon kreeg handboeien.”

Een van hen stapte naar voren… en keek nu naar Miranda.

Heel anders dan eerst.

Voorzichtig.

Wantrouwend.

Miranda zette een stap achteruit.

— “Dit is belachelijk… jullie geloven toch niet—”

Ik onderbrak haar niet.

Ik drukte gewoon op “play”.

De laatste opname.

Miranda… die glimlacht… nadat ze de doos had verstopt.

Dat kleine, tevreden moment.

Dat alles verraadde.

Toen het scherm zwart werd, was er geen twijfel meer.

Geen ruimte voor uitleg.

Geen ontsnapping.

De agent draaide zich naar haar toe.

— “Mevrouw… wilt u met ons meekomen?”

De ironie was bijna ondraaglijk.

Dezelfde woorden.

Dezelfde plek…………….

Lees verder op de volgende pagina.