De beelden liepen door.

Niemand bewoog nog.

Je hoorde alleen het zachte gezoem van de televisie… en het onregelmatige ademen van Miranda.

Ik klikte op de volgende video.

De opname uit de hal verscheen.

Carmen stond daar, nerveus, met een envelop in haar handen. Ze keek naar de deur van mijn kantoor… alsof ze op het punt stond te kloppen.

Toen verscheen Miranda achter haar.

Snel. Stil.

Ze greep de envelop uit Carmen’s handen.

Zelfs zonder geluid zag je de dreiging in haar houding.

Maar dit keer…

had ik ook het geluid.

Ik zette het volume hoger.

Miranda’s stem vulde de kamer:

— “Je had dit nooit moeten zien.”

Carmen’s stem trilde:

— “Hij moet het weten…”

Miranda kwam dichterbij.

Te dichtbij.

— “Als je ook maar één woord zegt… verdwijn je. Begrijp je dat?”

Een scherpe ademhaling.

Carmen knikte. Gedwongen.

De video stopte.

De stilte daarna was ondraaglijk.

Ik draaide me langzaam om.

Miranda stond roerloos. Haar perfecte houding was verdwenen.

— “Roberto… dit is niet wat je denkt—”

— “Nee,” zei ik kalm. “Het is precies wat ik denk.”

Ik hield de envelop omhoog.

Ik had hem inmiddels geopend.

Binnenin zat geen geld.

Geen persoonlijke brief.

Maar documenten.

Bankafschriften.

Overboekingen.

Grote bedragen… naar rekeningen die ik niet kende.

En één naam die alles veranderde.

Miranda.

Maar niet alleen…………

Lees verder op de volgende pagina.