Aller au contenuDavid keek naar de foto’s aan de muur.
« Je moeder wilde je beschermen. »
« Waartegen? »
Hij antwoordde niet.
Ik wees naar de foto waarop mijn moeder een baby vasthield.
« Waarom bestaat deze foto? »
David sloot even zijn ogen.
« Omdat je moeder tegen iedereen heeft gelogen. »
Mijn hart begon sneller te kloppen.
« Over mijn geboorte? »
Hij knikte.
« Ook daarover. »
Ik voelde mijn benen slap worden.
« Wie is die man op de foto? »
David keek naar het gezicht van de onbekende man.
« Dat was je vader. »
« Mijn vader is overleden toen ik klein was. »
« Dat is wat je moeder je heeft verteld. »
Ik staarde hem aan.
« U beweert dus dat mijn hele jeugd gebaseerd was op een leugen? »
« Niet je hele jeugd. »
Hij liep langzaam naar een oude kast.
« Maar wel het begin ervan. »
Hij haalde een metalen doos tevoorschijn.
De doos was bedekt met stof.
Toen hij hem op tafel zette, zag ik dat er hetzelfde symbool op stond als op de sleutel.
Mijn vingers werden koud.
« Waar is deze sleutel voor? » vroeg ik.
David keek me recht aan.
« Voor deze doos. »
Ik stak de sleutel in het slot.
Maar voordat ik hem omdraaide, hield David mijn hand tegen.
« Je moet eerst iets weten. »
« Wat? »
« Je moeder heeft deze doos niet voor jou verborgen omdat ze je niet vertrouwde. »
Hij ademde diep in.
« Ze verborg hem omdat iemand haar probeerde te vinden. »
« Wie? »
David keek naar het raam.
Zijn gezicht veranderde.
« Dezelfde mensen die twintig jaar geleden achter jou aan zaten. »
Ik voelde een rilling over mijn rug gaan.
« Waarom zou iemand achter een kind aanzitten? »
Hij keek me aan.
« Omdat jij niet het kind bent dat iedereen dacht dat je was. »
Ik draaide de sleutel om.
KLIK.
Het deksel sprong open.
Bovenop lag een oude envelop met mijn naam erop.
Daaronder lagen foto’s, documenten en een klein rood boekje.
Ik pakte de envelop.
Mijn naam stond erop in het handschrift van mijn moeder.
Mijn handen trilden toen ik hem opende.
Er zat een brief in.
« Lieve Emma,………….