Aller au contenu“Valeria ontdekte alleen de cijfers,” zei ze. “Niet de waarheid erachter.”
Santiago draaide zich langzaam weg, alsof hij tijd nodig had om niet te vallen.
“Dus al die tijd…” mompelde hij. “Ik dacht dat ik een bedrijf erfde… maar het was iets anders?”
Rosario knikte.
“Een netwerk,” zei ze. “Van bescherming. Van stilte. Van mensen die geen stem hebben.”
Santiago lachte kort, maar er zat geen humor in.
“En jij hebt dat verborgen voor mij?”
“Ik wilde je beschermen,” zei Rosario meteen. “Net zoals ik altijd heb gedaan.”
Hij draaide zich terug naar haar.
“Beschermen?” herhaalde hij scherp. “Door tegen me te liegen?”
Rosario slikte.
“Door je uit de vuurlinie te houden.”
De kamer werd stil.
Emily keek tussen hen heen.
“Ik denk niet dat dit nog over Valeria gaat,” zei ze zacht.
Santiago keek haar kort aan.
Toen terug naar zijn moeder.
“Wie weet hier nog meer van?” vroeg hij.
Rosario aarzelde.
Dat was genoeg antwoord.
Santiago pakte zijn telefoon weer, maar deze keer trilden zijn vingers licht.
“Als dit echt is,” zei hij langzaam, “dan is mijn hele leven gebaseerd op iets dat ik nooit heb gezien.”
Rosario knikte.
“Ja.”
Een lange stilte volgde.
Toen zei Santiago iets zachter, maar gevaarlijker dan alles daarvoor.
“En wie probeert het nu te vernietigen?”
Rosario keek weg.
En in die stilte begreep Santiago dat Valeria misschien niet het grootste probleem was geweest dat die dag zijn huis was binnengekomen.
Ze was misschien alleen de eerste die de waarheid had aangeraakt.
En iemand anders was al onderweg om die waarheid voorgoed te begraven.