Claire bleef zichzelf in de spiegel aankijken.

Beneden hoorde ze Ethan lachen.

Dat zelfverzekerde, luie gelach van een man die dacht dat de avond precies volgens plan verliep.

Hij dacht waarschijnlijk dat ze boven zat te huilen.

Misschien dacht hij dat ze haar make-up aan het herstellen was, of dat ze zich probeerde aan te passen aan haar nieuwe rol.

Braaf meisje.

Ze glimlachte opnieuw.

Niemand die haar echt kende, gebruikte ooit dat soort woorden.

Haar telefoon trilde.

Één bericht.

Mason: Overdracht voorbereid. Wachten op bevestiging.

Mason werkte al acht jaar voor het onderzoeksbedrijf van haar vader. Ex-militair. Stil. Efficiënt. Hij was degene die twee weken geleden Ethan was gaan volgen nadat Claire iets vreemds had opgemerkt.

Eerst was het klein geweest.

Een factuur voor een bedrijf dat niet bestond.

Een betaling naar een rekening op de Kaaimaneilanden.

Daarna nog één.

En nog één.

Tot een patroon zichtbaar werd.

Project Smokescreen……………

Lees verder op de volgende pagina.