Geluiden vervaagden.

En toen… niets.

—

Toen Adeline haar ogen weer opende, was het stil.

Geen storm. Geen chaos.

Alleen het zachte piepen van machines en het regelmatige tikken van een klok ergens in de kamer.

Ze knipperde een paar keer, haar zicht langzaam scherpstellend. Haar hand ging automatisch naar haar buik.

Leeg.

Paniek schoot door haar heen.

“Mijn baby’s—”

“Ze leven.”

De stem kwam van de hoek van de kamer.

Hij zat daar. Dezelfde man.

Nog steeds in het donker gekleed. Nog steeds onmogelijk te negeren.

Adeline’s adem stokte. “Waar zijn ze?”

“In de neonatale afdeling,” zei hij rustig. “Ze zijn vroeg geboren, maar sterk. Ze krijgen de zorg die ze nodig hebben.”

Tranen vulden haar ogen, maar deze keer waren ze anders. Geen wanhoop… maar opluchting.

“Mag ik ze zien?”

“Binnenkort,” antwoordde hij. “De artsen willen eerst zeker zijn dat jij stabiel bent.”

Ze knikte langzaam, uitgeput.

Een stilte viel tussen hen.

“U bent hier nog steeds,” zei ze uiteindelijk, haar stem zachter.

“Ja.”

“Waarom?……………….

Lees verder op de volgende pagina.