De deur van de zwarte SUV sloeg dicht met een doffe klap die het lawaai van de storm dempte. Binnen was het warm, stil… gecontroleerd. Adeline hapte naar adem terwijl de pijn opnieuw door haar lichaam trok, scherper dan voorheen.

“Rustig,” zei de man met de donkere jas, zijn stem laag maar vast. “Je bent veilig.”

Veilig.

Het woord voelde vreemd. Onwerkelijk. Maar zijn aanwezigheid… die was onmiskenbaar. Alsof alles om hem heen zich naar zijn wil vormde.

“Wie… wie bent u?” fluisterde ze, haar vingers verkrampt rond de stof van zijn mouw.

Hij antwoordde niet meteen. In plaats daarvan knikte hij naar de bestuurder. “Naar het ziekenhuis. Nu.”

De wagen kwam onmiddellijk in beweging, gevolgd door de andere voertuigen. Geen sirenes, geen chaos. Alleen pure efficiëntie.

Adeline sloot haar ogen even, maar een nieuwe golf pijn dwong ze weer open. “Mijn… mijn baby’s…”

“Ze komen te vroeg,” zei een vrouw die ineens naast haar zat. Adeline had haar niet eens zien instappen. Ze droeg medische handschoenen en sprak met de kalmte van iemand die dit al honderd keer had meegemaakt. “Maar we zijn er op tijd bij. Blijf ademen.”

Adeline probeerde zich te concentreren, maar haar blik gleed telkens terug naar de man tegenover haar.

Hij keek haar nu recht aan.

Zijn ogen waren scherp. Berekenend. Maar daaronder… iets anders. Iets wat ze niet kon plaatsen.

“Waarom helpt u mij?” vroeg ze zwak.

Een korte stilte volgde.

“Omdat niemand alleen zou moeten zijn op zo’n moment,” zei hij uiteindelijk.

Het was geen volledig antwoord. Dat wist ze. Maar ze had geen kracht meer om verder te vragen.

—

Het ziekenhuis kwam in zicht sneller dan ze had verwacht. De SUV stopte abrupt, en binnen enkele seconden werd de deur geopend. Artsen en verpleegkundigen stonden al klaar, alsof ze gewaarschuwd waren nog vóórdat Adeline zelf wist wat er gebeurde.

Ze werd op een brancard gelegd, de lichten boven haar vervaagden terwijl ze door de gangen werd gereden.

“Drie foetussen,” hoorde ze iemand zeggen. “Zes maanden. We moeten snel handelen.”

De wereld werd wazig……………..

Lees verder op de volgende pagina.