Aller au contenu
Haar adem stokte.
“—toen jij.”
Ze voelde haar wangen warm worden. “Dat is normaal. Geheugenverlies na zo’n lange periode komt vaak voor.”
Hij schudde zwak zijn hoofd. “Nee. Ik bedoel… jij was het eerste wat ik voelde.”
Haar hart begon opnieuw te racen.
Voelde.
Niet zag.
Voelde.
Zijn blik bleef op haar gericht, intens maar niet beschuldigend.
Nieuwsgierig.
“Waarom jij?” vroeg hij zacht.
Ze wist niet wat ze moest zeggen.
Omdat ik je heb gekust?
Omdat ik een grens heb overschreden die ik nooit had mogen overschrijden?
Omdat ik dacht dat je nooit wakker zou worden?
In plaats daarvan zei ze: “Ik was gewoon aan het werk.”
Hij keek haar nog een paar seconden aan, alsof hij probeerde door haar woorden heen te kijken.
Toen knikte hij langzaam.
“Dan heb ik geluk gehad.”
Die zin raakte haar onverwacht hard.
Geluk.
Als hij de waarheid wist…
Zou hij dat nog steeds zeggen?
Die nacht veranderde alles.
Niet alleen voor hem—een man die zijn leven terugkreeg.
Maar ook voor haar—een vrouw die ineens iets droeg wat ze niet kon delen.
Een geheim.
Een moment.
Een fout… of misschien iets anders.
En terwijl het ziekenhuis zich voorbereidde op de gevolgen—media, familie, vragen, onderzoeken—wist Mariana één ding zeker:
Dit was nog maar het begin.
Want Alejandro Ferrer was niet alleen wakker geworden.
Hij had haar gezien.
Gevoeld.
Onthouden, op een manier die ze niet kon verklaren.
En diep vanbinnen voelde ze dat die ene seconde—die ene impulsieve, verboden kus—
niet zomaar zou verdwijnen.
Het zou terugkomen.
In vragen.
In herinneringen.
Misschien zelfs… in iets dat geen van hen nog begreep.
En de echte vraag was niet meer wat er die nacht was gebeurd.
Maar wat er zou gebeuren…
nu hij wakker was.