Aller au contenu“Je gaat dit huis verlaten,” zei hij.
Catherine slikte.
“Je kunt mij niet zomaar—”
“Jawel,” onderbrak hij.
Zijn stem werd harder.
“Dit is mijn huis.”
Stilte.
Chloé deed een stap achteruit.
Catherine keek hem ongelovig aan.
“Na alles wat ik voor je heb gedaan…”
Thomas lachte kort.
Maar het was geen vrolijke lach.
“Je hebt mijn vrouw kapotgemaakt.”
Hij wees naar Camille.
“Je hebt haar laten denken dat ze niets waard is in haar eigen huwelijk.”
Catherine’s gezicht vertrok.
“Ze overdrijft—”
“NEE.”
Het woord knalde door de kamer.
Alles werd stil.
Zelfs Camille schrok licht.
Thomas liep naar zijn moeder toe.
Niet snel.
Niet agressief.
Maar vastberaden.
“Je hebt haar aangeraakt,” zei hij zacht.
Catherine verstijfde.
“Je hebt haar bang gemaakt.”
Hij boog zich iets naar voren.
“En je hebt mijn kind in gevaar gebracht.”
Die laatste zin brak iets in de kamer.
Catherine keek ineens onzeker.
“Thomas… dat was niet mijn bedoeling…”
Maar hij luisterde niet meer.
Hij pakte zijn telefoon.
En belde één nummer.
“Beveiliging,” zei hij. “Verwijder iedereen uit het huis. Nu.”
Catherine’s adem stokte.
“Je zou je moeder niet—”
Hij keek haar recht aan.
“Ik kies mijn gezin.”
Even was het stil.
Camille keek hem aan.
Alsof ze hem voor het eerst zag.
Niet als de man die altijd afwezig was.
Maar als de man die eindelijk was teruggekomen.
Catherine stond langzaam op.
Haar stem brak.
“Je gaat hier spijt van krijgen.”
Thomas keek haar niet meer aan.
“Dat heb ik al.”
De beveiliging kwam binnen.
En terwijl Catherine en Chloé de kamer uit werden begeleid, bleef alleen het zachte geluid van de monitor achter.
Bip.
Bip.
Rustig.
Levend.
Thomas ging weer naast het bed zitten.
Hij pakte voorzichtig de hand van zijn vrouw.
“Dit keer,” fluisterde hij, “laat ik niemand meer tussen ons komen.”