Aller au contenuIk zat die nacht naast Jasmine terwijl ze eindelijk sliep, haar hand nog zwak om de mijne geklemd. Leo lag in zijn wiegje eindelijk stil, uitgeput van het huilen.
En ik kon niet slapen.
Niet meer.
Niet nadat ik de dokter had gehoord.
Niet nadat ik de waarheid over de rekeningen had gezien.
Niet nadat ik de stem van mijn moeder in mijn hoofd bleef horen.
“Zij is dramatisch.”
“Ze overdrijft.”
“Dit is mijn huis.”
Alsof alles om controle draaide.
Tegen drie uur ’s nachts stond ik op en liep ik naar de keuken. Ik zette geen licht aan. Alleen het scherm van mijn laptop verlichtte de tafel.
De advocaat had me al een concept gestuurd.
Alles wat mijn moeder had aangeraakt in onze financiën moest juridisch worden onderzocht. Alles wat ze zonder toestemming had gedaan kon gevolgen hebben.
Maar dat was nog niet alles………