Aller au contenuThomas bleef op zijn knieën zitten.
Zijn handen trilden nog steeds terwijl hij de monitor zag knipperen naast het bed.
Bip.
Bip.
Rustig.
Maar voor hem klonk het als een alarm dat hij te laat had gehoord.
Hij keek naar Camille.
“Waarom… heb je dit alleen gedragen?”
Zijn stem brak halverwege.
Camille draaide haar gezicht weg.
“Ik had geen keuze meer.”
Catherine stond langzaam op.
Haar gezicht was strak, maar haar ogen verraadden iets anders.
Onrust.
“Ik heb niets verkeerd gedaan,” zei ze snel. “Ze maakt alles erger dan het is. Zwangere vrouwen zijn emotioneel.”
Thomas draaide zijn hoofd heel langzaam naar zijn moeder.
Deze keer was er geen twijfel meer in zijn blik.
Alleen helderheid.
“Niet nu.”
Zijn stem was laag.
Koud.
Catherine verstijfde.
Chloé stond nog steeds bij de deur, maar ze durfde de kamer niet meer in te stappen.
Op haar telefoon was de video nog steeds zichtbaar.
Bewijs dat ze zelf had gefilmd.
Camille sprak zacht.
“Ik heb je moeder niet willen beschuldigen, Thomas.”
Hij keek meteen naar haar.
“Waarom niet?”
Een stilte viel.
Camille slikte.
“Omdat ik wist dat je me niet zou geloven.”
Die woorden troffen hem harder dan elke klap.
Thomas sloot zijn ogen………….