Aller au contenuOnze tuin zag er compleet anders uit.
De kapotte ligstoelen waren vervangen door foto’s van de schade die we hadden uitgeprint en op ezels hadden gezet. Naast iedere foto hing een prijskaartje: de nieuwe ligstoelen, de professionele zwembadreiniging, het beschadigde filtersysteem en de tuinmeubelen die niet meer te herstellen waren.
Op een grote tafel lagen alle facturen netjes geordend.
Glenn schoof een stoel naar achteren.
« Ga zitten, Marie. »
Ze keek zenuwachtig van mij naar Glenn.
« Waar slaat dit op? »
« Op verantwoordelijkheid, » antwoordde Glenn.
Ik schoof haar een map toe.
« Hierin zit alles. De offertes, de foto’s van de beveiligingscamera’s en de rekening van de schoonmaakfirma. »
Marie begon zenuwachtig te lachen.
« Jullie maken toch zeker een grap? »
Ik schudde mijn hoofd.
« Nee. »
Ze bladerde vluchtig door de papieren.
« Maar… het waren kinderen! »
« Kinderen maken rommel, » zei ik kalm. « Volwassenen ruimen die rommel op. »
Ze probeerde haar stem te verheffen.
« Jullie zwembad is toch verzekerd! »
« Dat klopt, » antwoordde Glenn. « Maar de verzekering vroeg ook wie verantwoordelijk was. »
Marie zweeg.
Ik legde mijn telefoon op tafel en startte de camerabeelden.
We zagen haar zoon vragen waar hij zijn lege drinkpakje moest weggooien.
Daarna klonk haar eigen stem luid en duidelijk:
« Gooi het maar gewoon in het zwembad. »
De video ging verder.
Ze gooide zelf meerdere blikjes in het water.
Ze keek toe terwijl kinderen over onze nieuwe ligbedden sprongen.
Niemand hield hen tegen.
Marie werd langzaam bleek.
« Dat… dat was maar een grapje. »
« De schade is dat niet, » antwoordde Glenn………