Ik vouwde het verkreukelde servetje voorzichtig open.

Er stonden slechts zes woorden op, met het trillende handschrift dat ik al mijn hele leven kende:

« Doe alsof je mij niet kent. »

Mijn hart begon wild te bonzen.

Ik keek onmiddellijk op naar mijn moeder. Ze stond een paar meter verderop en glimlachte vriendelijk naar een groep bezoekers, alsof er niets gebeurd was. Toch zag ik hoe haar vingers zenuwachtig de zoom van haar vest vasthielden. Dat deed ze altijd wanneer ze bang was……….

Lees verder op de volgende pagina.