Marie bleef stokstijf in de deuropening staan.

« Nee… nee, dat durven jullie niet! » riep ze terwijl haar blik door de woonkamer gleed.

Alles zag er brandschoon uit. De vloer glom, de meubels stonden keurig op hun plaats en er was geen spoor meer van de chaos die zij enkele dagen eerder had achtergelaten. Ze leek opgelucht, alsof ze dacht dat wij haar gewoon hadden uitgenodigd om het incident te vergeten.

Ik glimlachte vriendelijk.

« Kom binnen, » zei ik rustig.

Ze liep aarzelend naar de achterdeur. Toen ik deze opende, bleef ze abrupt staan…………..

Lees verder op de volgende pagina.