Twaalf minuten later zaten ze nog steeds te wachten.

Niet tien.

Twaalf.

Ik wist dat verschil heel bewust te maken.

Ik stond aan de andere kant van het glazen raam van mijn kantoor en keek naar de vergaderruimte beneden. Mijn ouders zaten naast elkaar aan de lange eiken tafel. Maria bladerde zenuwachtig door een map papieren.

Mijn vader zag er kleiner uit dan ik me herinnerde.

Niet letterlijk.

Maar mensen veranderen wanneer het leven eindelijk terugduwt.

Zijn rug was licht gebogen. Zijn haar was bijna volledig grijs geworden. De diepe lijnen naast zijn mond leken ingekerfd door jaren van zorgen.

Mijn moeder kneep haar handtas stevig vast op haar schoot.

Ik herinnerde me ineens hoe diezelfde handen vroeger mijn haar vlechten maakten voordat ik naar school ging.

Vreemd hoe herinneringen werken.

Ze laten je zelfs op de verkeerde momenten zacht worden.

Er werd zacht op mijn deur geklopt.

Claire stak haar hoofd naar binnen.

“Mevrouw Russo? Bent u klaar?”

Ik keek nog één keer naar beneden.

Toen knikte ik.

“Ja.”

Mijn hakken tikten zacht over de marmeren vloer terwijl ik naar de vergaderruimte liep.

Bij elke stap voelde ik mijn hart harder slaan.

Niet uit angst.

Uit iets ingewikkelders…………..

Lees verder op de volgende pagina.