“Pumpkin!” zei mijn vader opgewekt, alsof hij me net van school kwam ophalen. “Je bent wakker! Hoe voel je je?”

Ik zei niets.

Ik luisterde alleen naar zijn ademhaling.

Naar het gerinkel van glazen op de achtergrond.

Muziek.

Gelach.

Ze waren waarschijnlijk bezig met trouwplanningen.

Met mijn geld.

Met mijn huis.

“Holly?” zei hij weer. “Ben je daar?”

Mijn stem kwam verrassend rustig uit mijn mond.

“Heb je mijn appartement verkocht?”

Stilte.

Heel even maar.

Net lang genoeg.

Toen zuchtte hij.

“Ach, kom op, schat. Doe niet alsof dit zo dramatisch is.”

Dramatisch.

Ik lag nog aan infusen vast.

Ik voelde mijn benen nauwelijks.

En hij gebruikte het woord dramatisch.

“We hebben gedaan wat goed was voor de familie,” ging hij verder. “Megan verdient één perfecte dag.”

Ik staarde naar het plafond.

Eén perfecte dag.

Voor acht jaar van mijn leven.

“Jullie hebben mijn handtekening vervalst.”

Nog een stilte.

Toen mijn moeder op de achtergrond:

“Geef mij die telefoon.”

Geritsel.

Toen haar stem.

“Holly, luister. Je moet hier volwassen over zijn.”

Volwassen…………

Lees verder op de volgende pagina.