Toen nog één.

De vloer onder haar voeten kraakte zacht.

Clara fluisterde achter haar:

“Valeria… wacht op de beveiliging.”

Maar Valeria stopte niet.

Ze bereikte de kastdeur.

Legde haar hand op de gouden greep.

En trok.

De deur zwaaide open.

Niets.

Alleen netjes opgehangen kinderkleren.

Jasjes.

Broeken.

Een paar kleine schoenen.

Valeria liet langzaam haar adem ontsnappen.

Toen hoorde ze iets.

Tik.

Heel zacht.

Tik.

Van beneden.

Niet vanuit de kast.

Van onder de kast.

Ze keek naar de vloer.

Een seconde gebeurde er niets.

Toen zag ze het.

Een klein stukje hout stak anders uit dan de rest.

Bijna onzichtbaar.

Maar net genoeg.

Valeria knielde neer.

“Wat is dat?” fluisterde Clara.

Valeria duwde tegen het paneel.

Klik.

Beide vrouwen verstijfden.

Het houten stuk schoof enkele centimeters opzij.

Daaronder zat een kleine verborgen ruimte.

En binnenin lag een zwarte telefoon.

Een notitieboekje.

En een injectiespuit.

Niemand sprak.

Valeria pakte de telefoon langzaam op.

Het scherm lichtte direct op.

Geen wachtwoord.

Alsof degene die hem verborgen had gedacht terug te komen.

Ze opende de galerij.

En haar adem stokte.

Foto’s.

Honderden foto’s.

Van Mateo.

Mateo die sliep.

Mateo die at.

Mateo die speelde in de tuin.

Mateo in zijn pyjama.

Mateo vanuit hoeken die onmogelijk waren tenzij iemand voortdurend in de buurt was.

Clara begon te huilen……………

Lees verder op de volgende pagina.