Valeria voelde hoe al het bloed uit haar gezicht wegtrok.

De kast.

Langzaam draaiden zij en Clara zich om.

De slaapkamer werd doodstil.

Geen wind.

Geen geluid van de airconditioning.

Alleen Mateo’s onregelmatige ademhaling en het bonzen van Valeria’s hart in haar oren.

“Mateo…” fluisterde ze voorzichtig. “Schatje… wat bedoel je?”

De jongen slikte moeizaam.

Zijn kleine vingers trilden terwijl hij bleef wijzen.

“Hij kijkt soms,” fluisterde hij. “Wanneer ik wakker word.”

Clara zette onmiddellijk een stap achteruit.

“Nee…” zei ze zacht.

Valeria pakte de trauma-schaar steviger vast.

Elke logische gedachte in haar hoofd vocht tegen paniek.

Er zat geen monster in de kast.

Geen zandman.

Geen schaduwwezen.

Kinderen geven angst namen.

Maar iemand had wel roestige naalden in een kussen verstopt.

Iemand had Mateo pijn gedaan.

En ineens voelde die kast veel minder onschuldig.

Langzaam liep ze ernaartoe.

Eén stap…………

Lees verder op de volgende pagina.