Ik deed nog één stap naar voren.

“Grace… blijf achter me.”

Het meisje luisterde niet. Ze glimlachte juist.

“Zie je wel? Mama is thuis.”

Ik zette mijn telefoonlicht aan en liet de bundel langzaam door de donkere ruimte gaan.

Eerst zag ik alleen dozen.

Oude meubels.

Een kapotte kinderstoel.

Speelgoed dat duidelijk jaren niet was aangeraakt.

Maar toen viel het licht op iets verderop.

Een klein bed.

Mijn hart sloeg over.

Op het bed lag een vrouw.

Ze lag stil onder een dunne deken.

Haar gezicht was bleek.

Ik kon geen woord uitbrengen.

Grace liep langs me heen.

“Mama!”

Ze rende naar de vrouw toe.

Ik greep haar arm.

“Niet doen!”

Op dat moment bewoog de vrouw……….

Lees verder op de volgende pagina.