— “Heb je tegen mij gezegd dat ze dronken reed?” fluisterde Tiffany plots.

Hij zweeg.

Dat was genoeg.

Tiffany begon achteruit te stappen alsof ze hem plots voor het eerst echt zag.

— “Je zei dat jullie huwelijk al jaren dood was.”

Hij probeerde haar arm vast te pakken.

— “Tiffany—”

— “Heb jij haar auto gesaboteerd?”

Zijn stilte gaf antwoord.

Ze trok haar arm los alsof hij haar had verbrand.

Ik voelde geen triomf.

Alleen vermoeidheid.

Een diepe, oude vermoeidheid.

Rechercheur Van den Broeck keek naar Gerald.

— “Wij hebben ook camerabeelden van een garage nabij uw woning.”

Gerald werd nu zichtbaar bleek.

— “U bent daar laat op de avond gezien bij de wagen van uw vrouw.”

Hij begon iets te zeggen maar stopte midden in zijn zin.

Want hij wist dat het voorbij was.

Eindelijk.

De man die mij lasagne liet maken terwijl hij videogames speelde. De man die mij alleen naar buiten stuurde in de regen. De man die scheidingspapieren bracht terwijl ik amper wakker was uit een coma.

Hij stond nu tegenover de waarheid die hij zelf had gebouwd.

En die waarheid stortte langzaam over hem heen.

Tiffany zette het pakket neer alsof het vuil was.

— “Je bent ziek,” fluisterde ze.

Daarna liep ze langs mij heen zonder nog om te kijken.

Gerald bleef alleen achter.

Rechercheur Van den Broeck stapte naar voren.

— “Meneer Carter, u zult mee moeten komen.”

Toen gebeurde iets onverwachts.

Gerald keek niet naar de rechercheur.

Niet naar de documenten.

Niet naar de handboeien…………

Lees verder op de volgende pagina.