Geralds gezicht verloor onmiddellijk alle kleur.

Achter mij stond niet zomaar iemand.

Het was rechercheur Van den Broeck.

Naast hem stond een oudere vrouw met een donkerblauwe mantel en een leren map onder haar arm.

Tiffany zette instinctief een stap achteruit.

— “Wat betekent dit?” vroeg Gerald met droge stem.

Ik bleef rustig tegen het deurkozijn leunen, ondanks de pijn in mijn ribben.

Drie weken geleden had ik nog gedacht dat mijn huwelijk gered kon worden.

Nu voelde ik niets meer behalve helderheid.

De rechercheur keek Gerald strak aan.

— “Meneer Carter,” zei hij kalm, “we hebben enkele vragen over het verkeersongeval van uw echtgenote.”

Tiffany keek onmiddellijk naar Gerald.

Te snel.

Te nerveus.

En precies dat had ik tijdens mijn herstel leren herkennen: schuld laat altijd kleine scheurtjes achter.

Gerald probeerde te lachen.

— “Een ongeluk? Ze zei zelf dat het een ongeluk was.”

“Dat dacht ik ook,” antwoordde ik zacht.

Ik liep langzaam de kamer binnen terwijl Tiffany het geopende pakket nog steeds vasthield.

Het cadeau.

Mijn afscheidscadeau.

Binnenin zaten kopieën van bankafschriften, verzekeringsdocumenten en screenshots van berichten tussen Gerald en Tiffany.

De glimlach waarmee ze de doos hadden geopend, was volledig verdwenen.

Rechercheur Van den Broeck nam het woord opnieuw.

— “Tijdens het onderzoek naar de crash ontdekten we dat de remleidingen van de auto beschadigd waren vóór het ongeval.”

De stilte werd loodzwaar.

Gerald begon onmiddellijk te schudden met zijn hoofd.

— “Nee. Nee, dat slaat nergens op.”

Maar zijn stem trilde.

En hij wist dat ik het hoorde.

Ik keek hem recht aan.

— “Weet je wat vreemd was?” zei ik rustig. “Ik bleef maar denken aan iets kleins.”

Hij slikte zichtbaar.

— “Wat bedoel je?”

— “Die avond stuurde je me drie keer een bericht om me op te jagen voor die pizza.”

Tiffany keek nu naar de grond.

Ik vervolgde:

— “En toch wist je exact welke route ik zou nemen. Dezelfde route waar mijn remmen plots niet meer werkten.”

Rechercheur Van den Broeck opende de map in zijn handen.

— “Daarnaast ontdekten we dat meneer Carter twee dagen vóór het ongeluk contact opnam met de verzekeringsmaatschappij om de levensverzekering van zijn vrouw te verhogen.”

Tiffany sloot abrupt haar ogen.

Daar.

Dat moment.

Dat was het moment waarop ik besefte dat zij misschien niet alles geweten had.

Gerald draaide zich meteen naar haar.

— “Schat, luister niet naar dit……….

Lees verder op de volgende pagina.