“Dat… dat wist ik niet,” zei hij.

“Ik weet het,” antwoordde ik.

Mijn stem bleef zacht, maar elk woord zat precies waar het moest zitten.

“Je hebt nooit de moeite genomen om het uit te zoeken.”

Ashley sloot het dossier langzaam.

“Gregory,” zei ze, haar stem nu minder warm, “je zei dat alles rond was.”

Hij keek naar haar, zichtbaar zoekend naar woorden die hij niet vond.

“Ik dacht—”

“Je dacht,” herhaalde ze koel.

De afstand tussen hen was er ineens. Niet groot, maar voelbaar.

Ik zei niets. Ik hoefde niets meer te zeggen.

De waarheid deed haar werk.

Gregory richtte zich weer tot mij.

“Wat wil je hiermee bereiken?”

Ik glimlachte licht. Niet triomfantelijk. Niet bitter.

Alleen helder.

“Niets.”

Hij fronste.

“Niets?”

“Ik wil niets van je afnemen,” zei ik. “Ik wil alleen behouden wat altijd al van mij was.”

Een korte stilte volgde.

De geluiden van de rechtszaal leken verder weg, alsof we in een afgesloten ruimte stonden waar alleen dit moment bestond.

“Ik heb alles verloren,” zei hij uiteindelijk.

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee,” zei ik rustig. “Je hebt keuzes gemaakt.”

Ik draaide me langzaam om, mijn hand nog steeds op mijn buik, mijn houding stabiel ondanks het gewicht dat ik droeg.

Mijn moeder stond nog steeds bij de ingang. Toen onze blikken elkaar kruisten, knikte ze zacht.

Geen vragen. Geen twijfel.

Alleen begrip……………..

Lees verder op de volgende pagina.