Oud-medewerkers werden ondervraagd.

Telefoongegevens werden opnieuw bekeken.

Camerabeelden die eerder als onbelangrijk waren beschouwd, werden opnieuw geanalyseerd.

En toen kwam de eerste echte doorbraak.

Een voormalige medewerker meldde zich vrijwillig bij de politie.

Hij vertelde dat Thomas Reed zich vreemd had gedragen in de dagen rond Maya’s verdwijning.

Volgens hem was Reed ongewoon nerveus geweest.

Hij had plotseling ontslag genomen enkele weken na de verdwijning.

En daarna was hij spoorloos verdwenen.

De politie begon hem op te sporen.

Ondertussen veranderde Sophie langzaam.

Jarenlang had ze een geheim gedragen dat veel te zwaar was voor een kind.

Op een avond zat ze naast me aan de keukentafel.

“Ben je boos op mij?” vroeg ze zacht.

Ik keek haar aan.

“Natuurlijk niet.”

“Maar ik heb die doos verborgen gehouden.”

Ik pakte haar hand vast.

“Je was bang.”

De tranen stroomden over haar wangen.

“Ik dacht dat als ik vertelde wat Maya had gezegd, mensen zouden denken dat ik loog.”

Voor het eerst sinds de verdwijning praatten we urenlang over Maya.

Over haar lach.

Over haar koppigheid.

Over de stomme grapjes die alleen tweelingen begrepen.

Het deed pijn.

Maar het voelde ook alsof een stukje van haar weer thuis was.

Twee maanden later kwam het telefoontje.

De rechercheur vroeg of ik onmiddellijk naar het bureau kon komen.

Mijn maag draaide om.

Sophie en ik reden zwijgend naar het politiebureau………

Lees verder op de volgende pagina.