Terwijl de telefoniste van 911 sprak, bleef ik naar de inhoud van de schoenendoos staren.

“Mevrouw, kunt u mij vertellen wat er in de doos zit?”

Mijn stem trilde.

“Brieven… foto’s… en een notitieboekje. Het zijn spullen van mijn dochter Maya. Maar dat is niet waarom ik bel.”

Ik slikte hard.

“In het notitieboekje staan namen. Datums. En dingen die ze heeft geschreven over het zomerkamp voordat ze verdween.”

Binnen twintig minuten stonden er politieagenten in mijn woonkamer.

Sophie zat verstijfd op de bank terwijl een rechercheur voorzichtig door de inhoud van de doos bladerde.

Ik had nog nooit zoveel angst in de ogen van mijn overgebleven dochter gezien.

“Mam,” fluisterde ze, “ik wilde niet dat iemand het vond.”

De rechercheur keek op.

“Waarom niet, Sophie?”

Ze begon te huilen.

Omdat ze nog maar dertien was, klonk haar verdriet nog steeds als dat van een klein meisje.

“Omdat Maya me had gevraagd het te bewaren.”

De kamer werd doodstil.

Mijn hart leek te stoppen.

“Wat bedoel je?” vroeg ik.

Sophie kneep haar handen samen.

“De avond voordat ze verdween, gaf ze me die doos. Ze zei dat ik hem moest verstoppen als er iets met haar gebeurde.”

De rechercheurs wisselden een blik.

“Waarom zou ze dat zeggen?” vroeg een van hen.

Sophie schudde haar hoofd.

“Ik wist het niet. Ik dacht dat ze gewoon bang was.”

Uit het notitieboekje bleek dat Maya tijdens de eerste dagen van het kamp vreemde dingen had opgemerkt.

Ze had geschreven over nachtelijke ontmoetingen tussen enkele medewerkers.

Over gesprekken die abrupt stopten wanneer kinderen dichterbij kwamen.

Over een afgesloten opslagruimte waar niemand mocht komen.

Op verschillende pagina’s had ze dezelfde naam genoteerd:

Thomas Reed.

Een begeleider van het kamp.

De rechercheurs namen de doos mee als bewijs.

Voor het eerst in een jaar leek de zaak weer te leven.

De volgende weken stonden volledig in het teken van nieuwe onderzoeken………….

Lees verder op de volgende pagina.