Aller au contenuPatricia fronste.
Daniel wees naar het spiegelbeeld naast haar.
“Je gaf mijn vrouw vandaag een spiegel zodat ze iedere ochtend kon nadenken over haar lichaam. Ik geef jou een weegschaal zodat je iedere ochtend kunt nadenken over iets anders.”
“Wat bedoel je?”
“Over je eigen gedrag.”
De kamer werd doodstil.
Ik voelde mijn ogen prikken.
Daniel kwam naast me staan en legde voorzichtig een hand op mijn schouder.
“Mijn vrouw heeft drie kinderen op de wereld gezet,” zei hij. “Drie weken geleden. Ze slaapt nauwelijks. Ze voedt drie baby’s, herstelt van een zware zwangerschap en probeert iedere dag opnieuw uit te vinden hoe ze alles moet doen.”
Patricia wilde iets zeggen, maar Daniel hield haar tegen.
“En toch was jij vandaag vooral bezig met haar buik.”
Patricia keek naar de grond.
“Dat bedoelde ik niet…”
“Jawel, mama. Dat bedoelde je precies.”
Hij pakte de spiegel op en zette hem terug in de doos.
“Dit cadeau gaat niet mee naar boven. We gaan hem terugbrengen.”
Patricia keek verrast.
“Maar waarom?”
“Omdat mijn vrouw niet hoeft te herstellen om jou tevreden te stellen………