‘Mijn baby’s…’

‘Ik weet het.’

‘Hoe?’

‘Omdat ik de beveiligingsbeelden heb gezien. We sturen hulp.’

Toen hoorde ik zware metalen geluiden.

Ethan probeerde de deur te openen.

‘Het slot is van buitenaf handmatig vergrendeld,’ zei hij.

Ik begon te huilen.

‘Mijn man heeft dit gedaan.’

Een stilte.

‘Derek?’

Ik verstijfde.

‘Hoe kent u hem?’

‘Dat leg ik later uit. Nu moet je naar me luisteren.’

Ik legde mijn hand op mijn buik.

‘Ik denk dat de bevalling begint.’

‘Dat weet ik.’

‘Ik ben pas acht maanden.’

‘Je kinderen kiezen hun eigen moment. Jij moet nu alleen blijven ademen.’

Ik hoorde stemmen achter hem.

‘De noodploeg is er.’

Ethan bleef bij de deur.

‘Grace, ik wil dat je zo rustig mogelijk blijft. Als de deur opengaat, ga je niet zelf lopen. Ze brengen je naar buiten.’

Ik knikte, hoewel hij me niet kon zien…………….

Lees verder op de volgende pagina.