Ik staarde naar de foto.

Mijn vingers begonnen te trillen.

‘Dat is Karen.’

Rechercheur Santos knikte.

‘Precies.’

Op de foto stond Karen Mitchell naast de vuilcontainer.

Niet dertig minuten geleden.

Niet een uur geleden.

Maar bijna twintig minuten vóórdat ik Emma had gevonden.

‘Ze heeft gelogen,’ fluisterde ik.

‘Over bijna alles.’

Santos schoof een tweede foto naar me toe.

Daarop stond Karen met een zwarte tas in haar hand.

Ze liep richting de achterkant van het landgoed.

‘Onze camera’s waren uitgeschakeld,’ zei ze, ‘maar een winkel aan de overkant heeft een buitencamera…………..

Lees verder op de volgende pagina.