Aller au contenuDie avond kon Lejla niet slapen. Ze bleef denken aan het moment waarop Mara zonder enige twijfel haar eigen veiligheid had opgeofferd om Amar te beschermen.
De volgende ochtend ging Lejla vroeger dan gewoonlijk naar school. Het bankje voor de ingang was leeg. Voor het eerst voelde de plek vreemd aan.
Ze vroeg de directeur waar Mara was.
« Ze rust thuis uit, » antwoordde hij. « Gelukkig zijn haar verwondingen niet ernstig. »
Lejla vroeg voorzichtig naar haar adres.
Diezelfde middag stond ze met een mand vol fruit, brood en bloemen voor een klein huisje aan de rand van het dorp. Het huis was eenvoudig, maar de tuin lag er netjes bij. Bloemen groeiden langs het smalle pad en voor het raam stonden tientallen potten met kleurrijke planten.
Mara deed zelf open.
Ze leek verrast.
« Lejla? »
Lejla keek even naar de grond.
« Mag ik even binnenkomen? »
Mara knikte vriendelijk.
Binnen was alles eenvoudig ingericht. Op een houten tafel lagen bollen wol in allerlei kleuren. Aan de muur hingen foto’s van een jonge man in militair uniform, een glimlachende vrouw en twee kleine kinderen.
« Wat een mooi huis, » zei Lejla zacht.
Mara glimlachte.
« Het is klein, maar het zit vol herinneringen. »
Na een korte stilte begon Lejla te spreken.
« Ik ben gekomen om mijn excuses aan te bieden. »
Mara keek haar aandachtig aan…………………….