Toen het nieuws zich door het kleine Bosnische stadje verspreidde, kon bijna niemand geloven wat er was gebeurd. Iedereen had gezien hoe oma Mara zonder aarzelen op Amar af was gerend toen hij plotseling de straat opliep. Ze had niet aan zichzelf gedacht. Haar enige zorg was dat het jongetje veilig zou zijn.

Amar kwam er met slechts een paar schrammen vanaf, maar Mara had haar arm en schouder bezeerd door de val. Terwijl de ambulance haar onderzocht, hield Amar haar hand stevig vast.

« Bedankt, oma Mara, » fluisterde hij met tranen in zijn ogen.

Mara glimlachte vriendelijk.

« Jij bent veilig, en dat is het enige wat telt. »

Lejla stond op enkele meters afstand. Ze voelde zich beschaamd. Jarenlang had ze alleen gekeken naar Mara’s oude jas, haar versleten schoenen en haar eenvoudige bankje voor de school. Nooit had ze geprobeerd te ontdekken wie deze vriendelijke vrouw werkelijk was………………

Lees meer op de volgende pagina.