Aller au contenuZe bleef midden in de gang staan.
“Waarom vraag je dat?”
“Omdat ik denk dat je me nog iets probeert te vertellen.”
Ze keek naar de grond.
Een paar seconden zei ze niets.
Toen ging ze zitten.
“Mam… ik heb je niet alles verteld.”
Ik ging naast haar zitten.
“Dat hoeft je niet bang te maken. Vertel het me gewoon.”
Ze haalde diep adem.
“De reden dat ik zo vaak weg wilde…”
Ze stopte.
“Er was iemand op school die me steeds lastigviel.”
Mijn maag draaide om.
“Wie?”
“Een meisje uit mijn klas.”
Jordan vertelde dat het niet om één grote gebeurtenis ging.
Het waren kleine opmerkingen.
Lachende blikken…………….