De weken daarna veranderde er langzaam iets.

David kwam elke zaterdag zijn zoon bezoeken.

In het begin waren de ontmoetingen ongemakkelijk.

Mijn zoon wist niet goed wat hij tegen zijn vader moest zeggen.

Soms praatten ze nauwelijks.

Soms stelde hij tientallen vragen achter elkaar.

En soms wilde hij helemaal niet praten.

David bleef toch komen.

Ook wanneer zijn zoon hem nauwelijks aankeek.

Ook wanneer hij boos was.

Hij zei nooit:

“Je moet me vergeven.”

Hij zei alleen:

“Ik begrijp het als je tijd nodig hebt.”

Dat maakte indruk op mij.

Niet omdat ik hem opnieuw wilde.

Maar omdat ik eindelijk zag dat hij begon te begrijpen wat verantwoordelijkheid betekende.

Op een zaterdag vroeg mijn zoon hem:

“Papa, waarom woon je niet meer bij ons?”

David keek even naar mij.

Ik schudde mijn hoofd.

Hij moest zelf antwoorden.

“Ik heb een fout gemaakt,” zei hij.

“Maar waarom?………………

Lees verder op de volgende pagina.