Aller au contenuEen paar weken na de DNA-test dacht ik eindelijk dat alles rustig was geworden.
Diane wist wie haar biologische vader was.
Eleanor had haar excuses aangeboden.
En ik probeerde langzaam te accepteren dat mijn dochter niet alleen mijn geadopteerde kind was, maar ook de biologische dochter van de man van wie ik zo veel had gehouden.
Toch bleef één vraag door mijn hoofd spoken:
Waarom had Eleanor die foto al die jaren bewaard?
Op een avond zat Diane naast me aan de keukentafel.
Ze keek naar de oude foto van Dylan.
“Mam?”
“Ja?”
“Waarom denk je dat oma die foto niet eerder aan mij heeft gegeven?”
Ik wist het antwoord niet.
“Misschien was ze bang.”
Diane zweeg even.
Toen zei ze:
“Of misschien is er nog iets dat we niet weten.”
Die woorden bleven bij me.
De volgende ochtend belde Eleanor mij.
Haar stem klonk anders dan normaal.
“Kun je vandaag langskomen?”
“Waarom?…………….