‘Met haar advocaat.’

Daniel werd bleek.

‘Ze heeft een advocaat?’

‘Ja.’

Hij liet de kaartjes zakken.

‘Wanneer heeft ze die ingeschakeld?’

‘Op de dag van de operatie.’

Zijn hart sloeg over.

De verpleegster liep weg.

Daniel bleef achter.

Toen zag hij iets wat hij eerder niet had opgemerkt.

Een klein wit kaartje onder het kussen.

Hij pakte het.

Er stond maar één regel op:

“Ik heb eindelijk begrepen dat ik mijn dochters niet hoef te leren wachten.”

Daniel wist onmiddellijk dat het van Rachel kwam.

Hij verfrommelde het papier bijna.

Daarna belde hij haar twintig keer.

Geen antwoord.

Hij belde haar advocaat.

Ook geen antwoord.

Toen stuurde hij een bericht:

“Rachel, alsjeblieft. Ik wil mijn dochters zien.”

Het antwoord kwam pas uren later.

Niet van Rachel……………..

Lees verder op de volgende pagina.