Ik keek naar rechter Miller.

Mijn handen waren klam.

De vijf kinderen zaten nog steeds naast elkaar.

Ik haalde diep adem.

‘Omdat ik weet hoe het voelt als niemand voor je kiest.’

De rechter bleef volkomen stil.

Ik ging verder.

‘Toen ik negen was, verloor ik mijn ouders bij een brand.’

Een zacht gemurmel ging door de zaal.

‘Mijn zusje was zes. Mijn broertje was vier.’

Ik slikte.

‘We werden ook uit elkaar gehaald………………..

Lees verder op de volgende pagina.