Aller au contenuDe deur vloog open.
Mark stond in de deuropening.
Mijn man.
De man die acht jaar geleden naast mijn ziekenhuisbed had gestaan en me had verteld dat onze andere baby het niet had gehaald.
Hij keek eerst naar Cole.
Toen naar Stefan.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
‘Jullie…’
De directeur keek verbaasd.
‘Meneer, kent u deze jongen?’
Mark antwoordde niet.
Stefan keek naar hem.
‘Papa?’
Die ene woord brak iets in mij.
Ik draaide me naar Mark.
‘Wat zei hij?’
Mark keek naar de grond.
‘Niets.’
‘Hij noemde jou papa.’
De directeur keek tussen ons heen.
‘Meneer, misschien moet u eerst gaan zitten…………..