Ik bleef staan.

‘Nee.’

Mijn stem trilde.

‘Ik wil weten wat hier gebeurt.’

Stefan stond op.

‘Mama zei dat ik hier op mijn papa moest wachten.’

Mijn hart sloeg over.

‘Welke mama?’

Stefan keek naar Mark.

Mark kneep zijn ogen dicht.

‘Dit kan niet.’

Ik liep naar de jongen toe.

Zijn grijze ogen waren dezelfde als die van Cole.

Dezelfde moedervlek.

Dezelfde kleine glimlach.

Ik hurkte voor hem neer.

‘Stefan, wie is je moeder?’

Hij antwoordde:

‘Jessica.’

Ik kende die naam.

Niet persoonlijk.

Maar Mark had hem jaren geleden genoemd…………..

Lees verder op de volgende pagina.