‘Ryan, vertel haar.’

Hij keek naar de vloer.

‘Toen we kinderen waren, had onze grootvader een oude foto.’

‘Welke foto?’ vroeg Melissa.

‘Van een baby.’

Ik keek naar mijn broer.

‘De baby met hetzelfde teken.’

Melissa fronste.

‘Wat heeft dat met onze dochter te maken?’

Ryan haalde diep adem.

‘Alles.’

Hij ging op een stoel zitten.

‘Toen wij acht waren, vonden we die foto in een afgesloten kast van ons ouderlijk huis.’

‘Er stond een naam achter,’ zei ik.

Ryan knikte.

‘Clara.’

Melissa keek verward.

‘Wie was Clara?’

Ik voelde een koude rilling.

‘Onze zus.’

Melissa verstijfde.

‘Jullie hadden een zus?’

Ryan knikte langzaam.

‘Dat is wat onze ouders ons altijd vertelden.’

‘Jullie hadden een zus?’

‘Ja.’

Hij keek naar de baby.

‘Ze zou ouder zijn dan wij.’

Melissa keek me aan.

‘Wat is er met haar gebeurd?’

Ryan antwoordde nauwelijks hoorbaar:

‘Ze stierf als baby.’

Ik dacht aan de verhalen uit onze jeugd.

Onze moeder had ons verteld dat Clara kort na haar geboorte was overleden.

Er was nooit een foto geweest.

Nooit een graf dat we hadden bezocht.

Nooit een geboorteakte die we mochten bekijken.

Toen we ernaar vroegen, zei onze vader altijd hetzelfde:

“Sommige dingen uit het verleden zijn beter vergeten.”

Maar er was één ding dat ik nooit had kunnen vergeten…………..

Lees verder op de volgende pagina.