Ik keek naar de kleine plek op de rug van de baby.

Mijn handen begonnen te trillen.

Ryan hoefde niets te zeggen.

Ik wist wat hij zag.

Een klein, onregelmatig wijnrood teken, ongeveer zo groot als een munt.

Precies op dezelfde plaats.

Precies dezelfde vorm.

Ik keek naar hem.

‘Opa.’

Zijn gezicht werd nog bleker.

Melissa keek van mij naar Ryan.

‘Wie is opa?’

Niemand antwoordde.

De verpleegkundige kwam dichterbij.

‘Is er iets mis met de baby?’

Ryan schudde zijn hoofd.

‘Nee.’

Maar zijn stem klonk alsof hij zelf niet geloofde wat hij zei.

Ik legde het dekentje voorzichtig terug……………..

Lees verder op de volgende pagina.