Prima, mevrouw de president,” antwoordde Sebastian na een korte stilte.

Zijn stem was nu anders. Serieuzer. Alsof ook hij wist dat er zojuist iets onomkeerbaars was begonnen.

—

De zwarte limousine reed soepel door de stad richting het Aurora Gala.

Binnen voelde alles stil aan.

Te stil.

Op het ingebouwde scherm zag ik de livestream van het evenement.

Julian stond in het midden van de zaal.

Zelfverzekerd.

Glas champagne in de hand.

Hij lachte naar camera’s, naar investeerders, naar mensen die hij nodig had om belangrijk te blijven.

En naast hem…

de vrouw die hij had meegenomen om mij te vervangen.

—

“Hij heeft officieel gezegd dat u niet komt,” zei Sebastian voorzichtig. “Hij noemde u… kwetsbaar.”

Ik keek niet weg van het scherm.

“Kwetsbaar,” herhaalde ik zacht.

Een kleine stilte.

Toen een korte, koude glimlach.

“Interessant woord voor iemand die niet weet wat ik werkelijk ben.”

—

De auto stopte voor het glazen gebouw van de Aurora Foundation.

Flitsen gingen direct af.

Camera’s draaiden.

Journalisten riepen vragen die nog niet eens een antwoord hadden.

Sebastian stapte eerst uit.

“Mevrouw Thorn arriveert nu,” zei hij rustig.

Een golf van verwarring ging door de menigte.

“Wie?”

“Ze stond niet op de gastenlijst…”

“Is dit een fout?”

—

Ik stapte uit.

En alles veranderde.

Het geluid leek even weg te vallen.

De drukte verstomde niet langzaam.

Maar in één klap.

Alsof iemand de wereld op pauze had gezet.

—

“Dat kan niet…” fluisterde iemand.

Maar ik liep door.

Rustig.

Zelfverzekerd.

Elke stap weerklonk op de marmeren vloer.

Sebastian liep een halve stap achter mij.

Altijd op positie……………..

Lees verder op de volgende pagina.