“Omdat ik dacht dat ik ongelukkig was door ons leven. Later begreep ik dat ik vooral bang was.”

Mijn zoon keek hem serieus aan.

“Was je dan niet gelukkig met mama?”

David zweeg even.

Toen zei hij:

“Dat was ik wel. Ik besefte het alleen te laat.”

Mijn zoon zei niets meer.

Maar hij pakte wel zijn hand.

Dat kleine gebaar deed meer met David dan duizend woorden.

Een onverwacht voorstel

Een paar maanden later kreeg ik een telefoontje.

Het was David.

“Kun je even met me praten?”

“Wat is er?”

“Ik heb een nieuwe baan.”

Ik glimlachte.

“Dat is goed nieuws.”

“Bij een klein bedrijf. Geen luxe, geen groot salaris. Maar ik vind het leuk.”

Ik feliciteerde hem.

Toen werd hij stil.

“Er is nog iets.”

“Wat?”

“Ik wil mijn schulden helemaal afbetalen.”

Ik begreep niet waarom hij dit met mij deelde.

Hij zei:

“Ik wil niet dat onze zoon later denkt dat zijn vader iemand was die wegliep zodra het moeilijk werd.”

Ik voelde iets in mijn borst.

“Dat is een goed doel.”

Hij lachte zacht.

“Je klinkt alsof je tegen een klant praat.”

“Misschien.”

Voor het eerst in jaren lachten we samen………………..

Lees verder op de volgende pagina.