Aller au contenuMicah knikte zwijgend terwijl hij naar zijn kleine zusje keek. Rowan bleef rijden, maar diep vanbinnen groeide een onrust die hij niet kon negeren.
Toen ze eindelijk bij het ziekenhuis aankwamen, stond er al een team verpleegkundigen klaar bij de ingang van de spoedeisende hulp. Elsie werd onmiddellijk onderzocht terwijl Rowan en Micah naar een wachtruimte werden gebracht.
De minuten voelden als uren.
Micah zat dicht tegen zijn vader aan en hield zijn hand stevig vast.
« Denk je dat ze beter wordt? » vroeg hij zacht.
Rowan keek naar zijn zoon en dwong zichzelf kalm te blijven.
« Ja, jongen. De dokters zorgen nu voor haar. »
Even later kwam een kinderarts naar hen toe.
« Mijnheer Mercer? »
Rowan stond meteen op.
« Hoe gaat het met haar? »
« Ze heeft een hoge koorts en is ernstig uitgedroogd. Gelukkig bent u op tijd gekomen. We houden haar voorlopig ter observatie, maar we verwachten dat ze volledig zal herstellen. »
De spanning die zich urenlang in zijn borst had opgebouwd, leek eindelijk een beetje los te laten.
« Mag ik haar zien? »
« Natuurlijk. »
Toen Rowan de ziekenhuiskamer binnenkwam, lag Elsie rustig te slapen. Een infuus voorzag haar van vocht terwijl verschillende apparaten haar toestand controleerden…………