Aller au contenu“Nee,” zei hij zacht. “Ik denk dat jullie niet weten wie jullie net bedreigd hebben.”
De grootste man zette nog een stap dichterbij.
En toen zei Adrian iets waardoor alle drie abrupt verstijfden.
“Ik heb jullie leider twaalf jaar geleden uit de gevangenis gehouden.” Een korte stilte. “En als ik één telefoontje pleeg, gaat hij daar alsnog sterven.”
De kleur trok onmiddellijk weg uit hun gezichten.
Maria zag het zelfs van achter het raam.
Pure paniek.
De mannen wisselden blikken uit alsof plots alles veranderd was.
“Wie ben jij eigenlijk?” fluisterde één van hen.
Adrian antwoordde niet direct.
Hij haalde alleen langzaam een zwarte leren portefeuille uit zijn jas en liet iets zien dat Maria onmogelijk kon herkennen vanaf de verdieping erboven.
Maar beneden…
de reactie was onmiddellijk.
De grootste man deed letterlijk een stap achteruit.
“Shit…” mompelde hij.
Want Adrian Hale was niet zomaar een miljardair.
Jaren geleden had hij een enorm internationaal beveiligingsbedrijf opgebouwd vóór hij zijn imperium uitbreidde naar technologie en vastgoed. Achter gesloten deuren fluisterden mensen nog steeds over de mannen die hij uit oorlogszones had gehaald… en over degenen die hem ooit probeerden tegen te werken.
Niemand won van Adrian Hale.
Niemand.
De man met het wapen slikte nerveus. “We wilden alleen het kind.”
“Dat begrijp ik,” zei Adrian rustig. “En nu begrijpen jullie iets.”
Zijn stem werd plots ijskoud.
“Als iemand ooit nog naar deze vrouw of haar dochter zoekt…”
Hij zette langzaam één stap naar voren.
“…zal ik ervoor zorgen dat jullie verdwijnen zo volledig dat zelfs jullie families geen graf zullen vinden.”
De stilte daarna was doods.
Zelfs de wind leek stil te vallen………….