Ze stonden dicht bij elkaar.

Te dicht.

De gasten begonnen te fluisteren.

Henry’s adem stokte.

“Wat is dit?” fluisterde hij.

Jimena verstijfde naast hem.

“Een leugen,” zei ze snel. “Dit is gemanipuleerd—”

Maar de video ging verder.

Audio.

Haar stem.

Onmiskenbaar.

“Hij weet niets,” zei ze lachend. “Zodra alles op zijn naam staat, is het klaar.”

De man antwoordde: “En de zwangerschap?”

Een korte stilte.

Toen… haar stem opnieuw.

Koud.

Zakelijk.

“Dat regelen we wel. Hij wil toch geloven wat hem goed uitkomt.”

De kerk werd ijzig stil.

Iemand liet een telefoon vallen.

Het geluid weerklonk harder dan normaal.

Henry keek naar haar.

Echt keek.

Alsof hij haar voor het eerst zag.

“Zeg me dat dit niet waar is,” zei hij zacht.

Jimena’s gezicht veranderde.

Voor het eerst… geen controle.

Geen perfecte glimlach.

Alleen paniek.

“Henry, luister naar me—”

Maar hij deed een stap achteruit.

Alsof haar aanraking hem brandde.

Zijn telefoon trilde opnieuw.

Nog een bestand…………

Lees verder op de volgende pagina.