Op het scherm stond slechts één zin:

“Open de video. Nu.”

Henry fronste.

Eerst uit irritatie.

Toen uit twijfel.

Naast hem stond Jimena, haar hand lichtjes om zijn arm geklemd. Ze glimlachte nog steeds naar de gasten, maar haar ogen — die altijd alles leken te controleren — gleden kort naar zijn telefoon.

“Alles oké?” fluisterde ze.

“Mijn moeder…” mompelde hij.

“Negeer het,” zei ze meteen, iets te snel. “Dit is niet het moment.”

Maar iets in hem… aarzelde.

Misschien was het de toon van mijn bericht.

Misschien was het de manier waarop ik niet had gesmeekt.

Misschien was het iets diepers, iets dat nog niet volledig door haar was weggehaald.

Hij drukte op de video.

Aan de andere kant van de kerk, tussen de banken, begonnen een paar telefoons tegelijk te trillen.

Zijn neef.

Zijn tante.

Zijn beste vriend.

Nog een bericht.

Dezelfde afzender.

Ik.

En dezelfde video.

De eerste seconden waren stil.

Beveiligingsbeelden.

Datum en tijd duidelijk zichtbaar in de hoek.

Een parkeergarage.

Jimena verscheen in beeld.

Niet in een witte jurk.

Maar in een zwarte jas, zonnebril, haar los.

Ze keek om zich heen.

Nerveus.

Toen stapte er een man in beeld.

Niet Henry.

Iemand anders……………..

Lees verder op de volgende pagina.