Aller au contenuDe zaal bevroor.
Geen muziek.
Geen gefluister.
Alleen haar ademhaling… zwaar, gebroken.
En de blik van mijn man.
Die blik…
verraadde alles.
—
Mijn hand hing nog in de lucht waar de zijne net was verdwenen.
“Wie is zij?” vroeg ik zacht.
Hij antwoordde niet.
Niet meteen.
Dat was al een antwoord.
De vrouw kwam dichterbij, haar jurk gescheurd, haar voeten vuil alsof ze van ver was gekomen.
Maar haar stem…
werd plots scherp.
Duidelijk.
“Je gaat met hem trouwen?” zei ze tegen mij. “Echt?”
Ik slikte.
“Ja… wie bent u?”
Ze lachte.
Een lege lach.
“Ik was jij.”
Die woorden sneden door mijn borst.
Ik keek naar hem.
“Wat bedoelt ze?”
Hij haalde diep adem.
“Ze overdrijft,” zei hij snel. “Ze is… niet stabiel.”
Klassiek.
Te snel.
Te ingestudeerd.
De vrouw schudde haar hoofd.
“Zie je?” zei ze. “Zo begint het.”
Ze keek me recht aan.
“Eerst ben je speciaal. Anders dan de rest.”
Een stap dichterbij.
“Dan begint hij dingen te verbergen.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
Zijn telefoon.
Zijn spanning eerder die dag.
Alles kwam terug.
“En daarna…” ging ze verder, haar stem zachter nu, “laat hij je twijfelen aan jezelf.”
De zaal luisterde.
Iedereen………………