Aller au contenuDe laatste pagina was een overzicht van hun gezamenlijke rekening.
Bijna elk bedrag dat daarop stond, was afkomstig van Camilles salaris.
Onderaan stond slechts één zin.
« Ik heb nooit gevochten tegen Chloé. Ik vocht alleen tegen jouw onverschilligheid. »
Adrien liet de map langzaam zakken.
Voor het eerst sinds jaren voelde hij zich niet boos.
Alleen beschaamd.
Ondertussen was Camille aangekomen in Saint-Nazaire.
Ze kreeg tijdelijk een kleine studio toegewezen.
Het appartement was eenvoudig.
Een bed.
Een tafel.
Een kleine keuken.
Maar voor het eerst in lange tijd voelde de stilte niet zwaar.
Niemand vroeg haar waar ze was.
Niemand verwachtte dat ze zichzelf wegcijferde.
Op maandag begon ze aan haar nieuwe baan bij de administratie van een scheepswerf.
Haar nieuwe leidinggevende, mevrouw Bernard, begroette haar vriendelijk.
« Welkom, Camille. We hebben gehoord dat je veel ervaring hebt. »
Camille glimlachte voorzichtig.
« Ik hoop vooral opnieuw te kunnen beginnen. »
Adrien probeerde haar meerdere keren te bellen.
Geen antwoord.
Hij stuurde berichten.
Geen reactie.
Na een week besloot hij naar Saint-Nazaire te rijden.
Hij wist niet precies waar ze woonde.
Pas na verschillende telefoontjes vond hij haar nieuwe werkadres.
Hij wachtte buiten tot haar werkdag voorbij was.
Toen Camille naar buiten liep, zag ze hem meteen.
Ze bleef enkele meters van hem vandaan staan.
« Waarom ben je hier? »
Adrien keek naar de grond.
« Ik wil praten. »
« Dat wilde ik vijf jaar lang ook. »
Hij knikte langzaam.
« Ik weet het. »
Ze zei niets.
Hij haalde diep adem.
« Ik heb alles gelezen. »
« Mooi. »
« Ik had ongelijk. »
Camille keek hem aandachtig aan.
Niet met woede.
Maar ook niet met hoop.
« Dat verandert niets. »
Adrien voelde dat ze gelijk had………….