Aller au contenuAdrien staarde naar het bericht op zijn telefoon.
« Camille heeft een dossier in haar tas laten liggen. Jouw naam staat erop. »
Zijn hart sloeg een slag over.
« Wat bedoel je? » typte hij haastig terug.
Chloé antwoordde bijna onmiddellijk.
« Ik heb het niet geopend. Kom alsjeblieft snel terug. »
Hij draaide zich om en liep haastig naar haar appartement. Zijn bloemen had hij al in de vuilnisbak naast het station gegooid.
Toen hij aankwam, lag het dossier op tafel.
Zijn naam stond inderdaad op de voorkant.
Adrien Morel.
Met trillende handen maakte hij de map open.
Bovenaan lag een brief.
Hij herkende onmiddellijk Camilles nette handschrift.
« Als je deze brief leest, betekent het dat je eindelijk tijd hebt gevonden om naar mij te kijken. Jammer genoeg is dat pas gebeurd nadat ik vertrokken ben. »
Hij slikte.
De volgende pagina bevatte bankafschriften.
Maandenlang had Camille vrijwel alle vaste lasten betaald.
De hypotheek.
De elektriciteit.
De verzekering.
Zelfs een deel van de studieschuld die Adrien nog had.
Daaronder zaten bonnetjes.
Dure cadeaus.
Restaurantrekeningen.
Meubels.
Allemaal betaald voor Chloé.
Adrien voelde hoe zijn gezicht warm werd.
Hij had zichzelf altijd overtuigd dat Camille overdreef.
Maar de cijfers logen niet………….