Aller au contenuSophia glimlachte voorzichtig toen Ethan haar niet tegenhield. Met een klein penseel trok ze nog een zacht groen blaadje naast de regenboog op zijn wang.
« Nu ziet u eruit alsof de zon u heeft uitgekozen, » zei ze trots.
Maria sloeg een hand voor haar mond. « Het spijt me zo, meneer Cole. Ik zal alles meteen schoonmaken. »
Ethan stond langzaam op en keek opnieuw naar zijn spiegelbeeld in het raam. De kleurrijke verf maakte hem bijna onherkenbaar. Toch voelde hij zich lichter dan hij zich in jaren had gevoeld.
« Laat maar zitten, » antwoordde hij rustig. « Ik denk dat ik dit vanavond nog even houd. »
Maria keek hem verbaasd aan.
« Meent u dat? »
Hij knikte.
« Ja. »
Sophia begon te lachen. Haar aanstekelijke lach vulde de enorme woonkamer met iets wat jarenlang had ontbroken: warmte.
Die avond liep Ethan met de verf nog op zijn gezicht door de lege gangen van zijn landhuis. Voor het eerst merkte hij niet hoe stil het huis was. Hij hoorde alleen de echo van een kind dat zonder angst had gezegd wat geen enkele volwassene ooit tegen hem had durven zeggen.
Hij zag er verdrietig uit.
Die woorden bleven de hele nacht in zijn hoofd hangen.
De volgende ochtend kwam hij vroeger dan gewoonlijk naar beneden. Op de keukentafel lag een kleine tekening. Maria had hem waarschijnlijk willen weggooien, maar was het vergeten.
Op het papier stond een groot huis, een kleine vrouw, een meisje met krullen en een lange man met een glimlach die bijna zijn hele gezicht vulde.
Boven de tekening stond in kinderlijke letters:
« Het blije huis. »
Ethan bleef minutenlang naar het papier kijken.
Hij besefte dat niemand zijn huis ooit zo had genoemd………….